oswiadczam,ze mam to w nosie hihiiiiii

oświadczam, że będę prowadzić życie najwyższej jakości. Będę obecna. Będę świadoma. Będę zadawać pytania, myśleć i wykonywać wszelkie czynności refleksyjnie. Będę żyć w danej chwili. Będę dokonywać zrównoważonych wyborów. Harmonia i równowaga będą moimi priorytetami. Będę planować i działać. Będę się starać. Będę szanować swój czas. Będę zawsze otwarta. Będę czerpać przyjemność z każdego działania, jakiego się podejmę. Będę się uczyć. Będę świadomie i jakościowo pisać, kupować, spędzać wolny czas, jeść, pracować. Nadam swojemu życiu sens.

ja
Ciągle kochamy za mało
nie bacząc na czas
który milowymi krokami
przemierza nasze życie
ciągle czekamy
na inny czas i na inną chwilę
która chciałaby złamać pozory...
wydaje nam się, że za wcześnie
i pora nieodpowiednia
więc odkładamy miłość na później
bo wstydzimy się serca...
a miłość niespodziewanie zabiera czas
a może czas zabiera miłość
i znów się wstydzimy
że nie zdążyliśmy po raz kolejny
i znów się wstydzimy łzy
która płynie za straconym czasem
co zabrał niespełnioną do końca miłość...

:} tu Cię mam DDD

W telewizji trwożnie mówią, że w Polsce ma powiać... Przynieść zimę - powiadają...
Znam ten rodzaj wiatru znad Morza Północnego.
Smaga przeszywającym zimnem, chłosta deszczem bez litości, łamie parasole...
Ludzie milkną, lica pochmurnieją, oczy ciemnieją... Wiatr niepokój budzi...
Kulę w sobie wszystkie swoje lęki, zamiatam pod dywan tęsknoty...
Bo razem z deszczową,kaprysną, belgijską zimą i łkaniem wiatru budzi się we mnie jakiś zew... By zacząć coś nowego... By zmierzyć się ze światem... Podjąć ryzyko... Spotkać przeznaczenie... Stawić czoło nowym wyzwaniom...
Ale nie mogę ulecieć z wiatrem. Tak po prostu...
Nie jestem wojującym mężczyzną, którego domem jest cały świat.
Jestem blondynką, której całym światem jest dom, a w tym krótkim słowie tak wiele treści.
Bez których nie potrafiłabym żyć.
Na szczęście jestem zakotwiczona tu i teraz.
Nie zabierze mnie ze sobą lodowaty podmuch.
Mam swoje drzewo, swój dom, ludzi, którzy na mnie czekają. Codziennie, gdy wracam ze świata...
Na szczęście w końcu ustaje wiatr z północy...
Wstaje dzień... Oczy nabierają nowego blasku, a myśli odbijają się od dna niepokoju...

Tęsknoty męskiej części mojej duszy zasypiają spokojnie w popiele kominka...
Ogarniam ramionami mój świat...
I nie mam już wątpliwości gdzie powinnam być...
W ich spojrzeniach tak wiele uśmiechów...
A w ogrodzie znów za rok zakwitną maliny i róże...
Zrobię im tej malinowej herbaty...
Ponakładam czułości w małe talerzyki...
Może nawet spróbuję upiec ciasto. Włożę całe serce, by nie wyszedł zakalec...
Uprasuję na jutro i pojutrze nawet...
Posłucham oddechów...
Zastygnę w zachwycie...
Spróbuję pójść spać przed północą, lecz znów się nie uda...
To mój kobiecy świat...
Kocham go...
Tylko... muszę jakoś tę zimę przeczek

Śmieszni ludzi w śmiesznych swetrach
W deszczu nie mokną
Piją kawę i nonszalancko unoszą dłonią papierosa do ust.
Lubię na nich patrzeć, gdy sztucznym śmiechem zabijają nudną konwersację.
Kawiarniany gwar to ostatnio moja empetrójka.
Spóźniona wiosna zanim przyszła namieszała mi w głowie.
Niedokończona książka czeka na spokojną chwilę,
Ja na nic nie czekam.
Wszystko dostałam.
Po czym poznać, że kobieta zmienia życie?
Po nowym kolorze włosów.
Ruda już nie jest ruda...